Kadencja harmoniczna (od „opadać”) – połączenie akordów mające charakter „interpunkcji” muzycznej. Kadencje mogą stanowić wyraziste zakończenie odcinka utworu muzycznego, jego części lub całości. Jednak mogą również przyjmować formę zatrzymania narracji, znaku zapytania, przecinka lub zaskakującej zmiany.
Zależnie od zawartości harmonicznej wyróżnia się różne rodzaje kadencji: kadencje doskonałe: wielka doskonała: (°)S – D – (°)T. Zazwyczaj używana jako jasne zakończenie. mała doskonała: D – (°)T.
kadencja plagalna (zwana też kadencją kościelną): (°)S – (°)T. kadencja eolska: ° D – ° T. kadencja dorycka: + S – ° T lub + S – D – ° T.
kadencje zawieszone: kadencja zawieszona (nazywana kadencją niepełną lub półkadencją): (°)S – D lub (°)T – D. Daje efekt zawieszenia, oddziela dwa zdania muzyczne. kadencja frygijska: °S – D.
kadencje zwodnicze: D – (°)TVI, w której dominanta rozwiązuje się na tonikę szóstego stopnia. Jak na to wskazuje nazwa, po dominancie naturalnie oczekiwana jest tonika, natomiast następstwo toniki szóstego stopnia daje efekt zaskoczenia. D – (°)TIII – jak wyżej; rozwiązanie na mediantę górną jest jednak zdecydowanie rzadsze od rozwiązania na mediantę dolną. kadencja pikardyjska: D – °T³.