W październiku 1933 został przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Technicznego w Warszawie na stanowisko szefa Wydziału Łączności. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Dowództwa Wojsk Łączności Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa wydziału. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 5. lokatą w korpusie oficerów łączności. W 1939 pełnił służbę w Kierownictwie Zaopatrzenia Wojsk Łączności w Warszawie na stanowisku kierownika.
W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, 17 września 1939 w okolicach miejscowości Kopyczyńce dostał się do niewoli sowieckiej. Początkowo, od 16 października do 28 października 1939 był przetrzymywany w obozie przejściowym w Putywlu, a następnie od listopada tego roku przebywał w obozie jenieckim NKWD w Kozielsku, skąd 29 lutego 1940 wysłał ostatni list. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazano go do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 015/2 z 5 kwietnia 1940. Między 9 a 11 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu, przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.