15 lutego 1918 z II Brygadą przeszedł przez kordon pod Rarańczą. W szeregach 15 pułku strzelców polskich walczył w bitwie pod Kaniowem. Po rozbiciu II Korpusu Polskiego, wstąpił do POW w Kijowie. W lipcu 1918 został aresztowany i uwięziony w Niżnym Nowogrodzie. We wrześniu uciekł z więzienia, wrócił do Kijowa i kontynuował działalność w POW. W październiku 1918 wyjechał na Kubań, gdzie wstąpił do kompanii telegraficznej 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego. W grudniu 1918 dostał się do ukraińskiej niewoli, lecz już 24 grudnia wrócił z niewoli do Polski.
27 stycznia 1919 został przyjęty z dniem 24 grudnia 1918 do Wojska Polskiego, jako chorąży II Korpusu Polskiego i mianowany podporucznikiem w służbie łącznościDz. Rozk. Wojsk. Nr 12 z 4 lutego 1919, poz. 415.. Został przydzielony do 2 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy plutonu łączności I batalionu. W maju 1919 wyruszył z pułkiem na front. Walczył na wojnie z bolszewikami.