Budowa i paleoekologia lewo|mały|Rekonstrukcja Europejska hiena jaskiniowa znacznie przerastała wielkością swą afrykańską krewną. Masę jej ciała szacuje się na 190 kg. W późnoplejstoceńskich okazach z Europy kości śródręcza i śródstopia hien jaskiniowej są krótsze i grubsze, natomiast kości ramienne i udowe dłuższe. Wskazuje to na adaptacje do odmiennych siedlisk od zajmowanych przez współczesne krokuty cętkowane. Jak u podgatunku afrykańskiego, samice hieny jaskiniowej były większe od samców. Paleolityczne rysunki naskalne przedstawiają hienę jaskiniową w cętkowanej skórze takiej, jak u jej afrykańskiej krewnej.
Kilka legowisk w Europie wskazuje, że hiena jaskiniowa preferowała wielką zdobycz, w pierwszej kolejności tarpany dzikie, następnie zaś prażubry i nosorożce włochate. Preferowanie koni zgadza się z zachowaniem współczesnej krokuty cętkowanej, polującej głównie na zebry. W dalszej kolejności zdobycz hieny jaskiniowej obejmowała renifery, jelenie szlachetne i jelenie olbrzymie, Equus hydruntinus, kozice i koziorożce. W legowiskach hien jaskiniowych znaleziono niewielką ilość szczątków wilków szarych. Hieny jaskiniowe prawdopodobnie zabijały wilki (zjawisko intraguild predation), ale również je zjadały, o czym świadczą pozostawione szczątki. Zachowanie takie jest niezwykłe wśród drapieżnych.