→ Szkoda, że nie możesz przyjść.
Subjonctif passé Do budowy czasu przeszłego trybu łączącego (subjonctif passé) służy czasownik posiłkowy être lub avoir w trybie łączącym i imiesłów bierny czasu przeszłego (participe passé): travailler → que j’aie travaillé, que nous ayons travaillé sortir → que je sois sorti, que nous soyons sortis
Przykłady: C'est dommage que tu ne sois pas venu. → Szkoda, że nie przyszedłeś. Je suis désolé que tu aies perdu tes clés. → Przykro mi, że zgubiłeś swoje klucze. Elle se réjouit que son ami lui ait écrit. → Ona cieszy się, że przyjaciel jej napisał.
Tryb łączący w języku literatury W starannym języku literackim tryb łączący może mieć jeszcze dwa dodatkowe czasy: subjonctif imparfait i subjonctif plus-que-parfait. Subjonctif imparfait i plus-que-parfait nie są właściwie nigdy używane w języku codziennym, zarówno mówionym, jak i pisanym. Ich formy mogą czasem brzmieć dziwacznie dla frankofonów, zwłaszcza formy dla 1. i 2. osoby. Formy dla 3. os. wydają się nieco bardziej „akceptowalne” i głównie one są używane w języku literatury.
Subjonctif imparfait Czas imparfait tworzy się od formy passe simple trybu oznajmującego w 2. os. l. poj., od której odejmuje się końcówkę –s i dodaje następujące:
OsobaLiczba pojedynczaLiczba mnoga1. -sse -ssions2. -sses -ssiez3.