Tęsknota za ojczyzną Nostalgia i tęsknota to również motywy przewodnie w „Huśtawce oddechu” Herty Muller. Tęsknota za ojczyzną, za domem rodzinnym jest przeciwieństwem tęsknoty za oddaleniem, którą Leopold akceptował podczas transportu z Hermannstadt. Podczas gdy siedemnastolatek uważa miasto za „naparstek, gdzie wszystkie kamienie mają oczy”, zmniejsza je metaforycznie i traktuje jak obciążenie, w obozie świat jego dzieciństwa i młodości staje się jego jedynym miejscem życia i tęsknoty. Jego bezsenne noce są przepełnione wspomnieniami o kraju rodzinnym. Wypełnia je trwoga o życie krewnych, trwoga o bycie przez nich zapomnianym. Głód zmusza do myślenia o domowych, jakże sycących potrawach. Każdy przedmiot wzbudza emocje i wspomnienie z dzieciństwa, jak wagi zegara z kukułką, które swoim kształtem szyszki przypominają z powrotem las, jego zapach i polowania z ojcem. Nostalgia, ale jednocześnie i zapewnienie są widoczne również w pożegnalnym zdaniu babci: „Wiem, że wrócisz!”Herta Muller: Huśtawka oddechu, przeł. Katarzyna Leszczyńska, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2008, s. 6, .. W nim brzmi pewność, że ktoś myśli o Leo i w myślach zalicza go jeszcze do żyjących.