Podczas wojny trzydziestoletniej ogród, wraz z okoliczną zabudową, został zniszczony. Około 1645 roku Wielki Elektor Fryderyk Wilhelm I zlecił zaprojektowanie nowego założenia architektowi Johannowi Gregorowi Memhardtowi. Władca zażyczył sobie, aby ogród oparty był na holenderskich wzorach, które poznał gdy przebywał na tamtejszym dworze. Memhardt stworzył więc przestrzeń z dużą ilością kanałów, stawów i fontann, licznymi rzeźbami oraz letnim domem dla władcy, nazywanym Lusthaus. Ponadto w ogrodzie, którego położona najbliżej zamku część dalej mieściła zioła i służyła do celów kuchennych, zasadzone zostały liczne, pochodzące z zagranicy rośliny m.in. ponad dwieście drzew pomarańczowych sprowadzonych z Włoch i sto tulipanów z Holandii. W 1652 roku w ogrodowej szklarni posadzono pierwsze w Brandenburgii ziemniaki. Trzydzieści trzy lata później wybudowana została z kolei barokowa oranżeria, według projektu architekta Johanna Arnolda Neringa, w której przez cały rok rosło ponad tysiąc gatunków roślin. Ogród, będący pierwszym tego typu miejscem w Berlinie był dostępny dla wszystkich i w niedługim czasie stał się ulubionym miejscem spacerów oraz wypoczynku mieszkańców miasta. Wtedy też zyskał nazwę Lustgarten (dosłownie, w j. pol.