Tłem wydarzeń jest południe Hiszpanii, a w utworze możemy odnaleźć wszystkie archetypy andaluzyjskiego społeczeństwa. Jest tutaj ukazany nie tylko konflikt między Leonardem a Narzeczonym, rozterki Narzeczonej, ale też dychotomia między czystym, niewinnym uczuciem, a miłością pełną pasji i zakazaną. W świecie bohaterów widać dokładnie sprzeczności między różnymi formami postrzegania miłości i życia w wiejskiej społeczności, gdzie toczy się nieustanna walka między normami społecznymi i moralnymi, a porywami serca i przeznaczeniem.
W swoim utworze Federico García Lorca odwołuje się do innych dramaturgów hiszpańskich. „Krwawe gody” są pełne nawiązań do sztuk Lopego de Vegi i Calderóna de la Barca. Wpływ klasyków można zaobserwować między innymi w scenach, w których pojawiają się postaci tajemnicze, nadnaturalne, jak Księżyc i Śmierć. Owe elementy symboliczne i odniesienia do śmierci można również odnaleźć w innych utworach poety, m.in. „Romancero cygańskie” (1928). Lorka czerpie też z tradycji starożytnego teatru greckiego, dodając do swojej sztuki elementy charakterystyczne, takie jak chór czy temat przeznaczenia i katastrofy.