Krótka nadbudówka dziobowa była stosunkowo rozbudowana, z szerokimi skrzydłami mostka i przeszkloną kabiną nawigacyjną na najwyższej kondygnacji. Sylwetkę uzupełniały dwa maszty palowe, w tym dziobowy tuż za nadbudówką, i trzy cienkie kominy w równomiernych małych odstępach na śródokręciu. Kadłub był stalowy, nitowany, podzielony grodziami poprzecznymi na 12 przedziałów wodoszczelnych, a na ok. 75 m długości rozciągało się dno podwójne. Szczegółowy opis konstrukcji okrętu nie jest jednak podawany w sposób pewny w publikacjach z uwagi na brak zachowanych planów, i częściowo jest rekonstruowany na podstawie rozwiązań „Mecidiye”. Najbardziej zauważalną różnicę w wyglądzie w stosunku do „Mecidiye” stanowiły mniejsze nawiewniki między kominami. Zdjęcia wskazują, że „Mecidiye” miał też mostek z czterema oknami z przodu, a „Hamidiye” – z trzema (z czterema dopiero od lat 20.).
Wyporność normalna wynosiła 3904 tony. Przy tym, według publikacji z epoki, zaokrąglona wyporność po zbudowaniu wynosiła 3800 ton. Długość całkowita wynosiła 112 m, a długość między pionami 103,6 m. Szerokość kadłuba wynosiła 14,5 m, a zanurzenie 4,8 m.