Potencjalnym miejscem wspólnym z exemplum jest każde powszechnie znane opowiadanie. Opowiadanie to staje się toposem, gdy zostaje użyte w funkcji argumentu dialektycznego.
Definicja retoryczna thumb|Pierwsza strona De oratore (O mówcy) Cycerona, dzieła zawierającego podstawy retorycznej teorii toposu. Rękopis sporządzony w północnej Italii około 1400 (Muzeum Brytyjskie, Londyn) Po napisaniu Topik, w jednej z kolejnych swoich prac, (Τέχνη ῥητορικῆ), Arystoteles omówił zasady zastosowania toposów podczas wygłaszania mowy i pisania tekstu. Stwierdził – na podstawie wielu przykładów – że topos jest niezbędnym elementem wypowiedzi. Następnie wykazał, że właściwe zastosowanie toposów jest konieczne dla poprawności argumentacji. Wprowadził też podział toposów retorycznych ze względu na ich zastosowanie oraz opisał różne grupy toposów. W Retoryce Arystoteles zdefiniował topos jako gotowy, niewymagający uzasadnienia argument, zawierający stereotypowe rozumowanie typu najbardziej ogólnego, który można zastosować we wszelkiego rodzaju wypowiedziach – mowach i tekstach – do udowadniania nawet przeciwstawnych tez.