Standard brytyjski W samej Anglii dialekty dzieli się na północnoangielskie i południowoangielskie. Do tej drugiej grupy zalicza się , który jest najbardziej podobny do akcentów południowo-wschodniej Anglii. Na początku XIX w. elity Wielkiej Brytanii zaczęły porzucać swój regionalny akcent i naśladować wymowę londyńskich wyższych klas. Panowała wówczas ścisła hierarchia władzy i duże rozwarstwienie społeczne, co przekładało się również na wymowę. Kluczowym elementem podtrzymywania tego systemu było szkolnictwo kształcące klasę rządzącą, na którą było duże zapotrzebowanie w różnych obszarach imperium. Akcent wyższych sfer był nauczany w prestiżowych prywatnych szkołach (zwodniczo określanych terminem ), stąd Daniel Jones na początku XX w. zaproponował nazwę . Tymczasem znakomita większość Brytyjczyków nigdy nie posługiwała się takim akcentem, ani nawet go nie słyszała przed pojawieniem się radia.
Następnie utrwaliła się nazwa (). Samo słowo jako przymiotnik jest współcześnie używane rzadko, głównie w stałych wyrażeniach oraz i oznacza coś ogólnie przyjętego jako właściwe, poprawne.