W 1939 otrzymał tytuł doktora nauk prawnych, po ataku Niemiec na ZSRR został ewakuowany do Uzbekistanu, po czym wykładał w Taszkenckim Instytucie Prawnym światową historię państwa i prawa, w 1944 wrócił do pracy w instytucie w Charkowie, gdzie w 1947 objął katedrę prawa międzynarodowego, w czerwcu 1948 został akademikiem Akademii Nauk Ukraińskiej SRR, a w czerwcu 1948 członkiem Prezydium tej akademii. W 1974 został dyrektorem Instytutu Państwa i Prawa Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. Jako znawca prawa międzynarodowego brał aktywny udział w pracach władz Ukraińskiej SRR w ONZ; w 1946, 1947 i 1949 wchodził w skład delegacji Ukraińskiej SRR na I, II i IV Sesje Zgromadzenia Ogólnego ONZ, 1947-1949 był członkiem i I zastępcą przewodniczącego Komisji Praw Człowieka ONZ. Uczestniczył również w międzynarodowych konferencjach w Genewie i brał udział w pracach 48 Sesji Towarzystwa Prawa Międzynarodowego w Nowym Jorku. W 1960 został honorowym członkiem Indyjskiego Towarzystwa Prawa Międzynarodowego, w 1965 członkiem korespondentem, w 1977 członkiem rzeczywistym, a w 1983 członkiem honorowym Instytutu Prawa Międzynarodowego w Genewie.