thumb|Grób symboliczny majora Śliwińskiego oraz jego żony i syna na cmentarzu Bródnowskim. Antoni Śliwiński (ur. 27 lipca 1897 w LublinieWg innej wersji: w Cebluwie w guberni podolskiej, por. , zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major broni pancernych Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Andrzeja (zm. 1942) i Marii z Malinowskich (zm. 1920) urodzony 27 lipca 1897 w Lublinie, ówczesnej stolicy guberni lubelskiej. Absolwent gimnazjum filozoficznego w Mińsku Litewskim. W latach 1916–1917 w armii rosyjskiej, w pułku balonowym. Po ukończeniu szkoły wojskowej chorążych w listopadzie 1917 skierowany do I Korpusu Polskiego. Pełnił funkcję oficera do zleceń przy Naczelnym Polskim Komitecie Wojskowym.
27 grudnia 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do mińskiego pułku strzelców. Z tym pułkiem odbył całą kampanię wojny polski-bolszewickiej. Awansował do stopnia podporucznika w 1919, i w 1920 do stopnia porucznika. W 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:W okresie międzywojennym pozostał w wojsku, został adiutantem 86 pułku piechoty.