wynikało, że dwugroszówki wzór 1923 masowo wywożono do:
Niemiec (średnica dwugroszówek była tylko o 0,1 mm większa od średnicy jednofenigówek) oraz Rosji Sowieckiej.
Z końcem 1924 r. zabrakło krążków mosiężnych. Po zamówieniu, a następnie dostarczeniu przez firmy zewnętrzne odpowiedników wykonanych z brązu, spełniających wymagania określone w rozporządzeniu ministra skarbu, jeszcze w roku 1924 wybito pierwsze dwugroszówki z datą roczną 1925.
Do czasu uruchomienia w Mennicy Państwowej odlewni i walcowni, krążki z brązu do emisji 2- oraz 1-groszówek zamawiano w warszawskich firmach: „Norblin Bracia Buch i T. Werner” „Józef Fraget” W drugiej połowie lat 30. XX w. duże emisje dwugroszówek, podobnie jak 1- oraz 5-groszówek, wiązały się z chłonnością rynku na monety zdawkowe w tym okresie – prawie zupełnie nie wracały one do kas państwowych.
Pomimo faktu, że moneta, wybita głównie w brązie, była dopuszczona do obrotu na terenie Generalnego Gubernatorstwa i podobnie jak 1-, 5-, 10- oraz 20-groszówki II Rzeczypospolitej znikała z obiegu ze względu na wartość metalu z jakiego została wykonana, dwugroszówka, inaczej niż pozostałe wymienione nominały, nie doczekała się emisji uzupełniającej w cynku.