po przeniesieniu urzędu do Płocka powrócił do praktyki adwokackiej. W okresie Księstwa Warszawskiego, w 1807, powołany na prezydenta Torunia – nie przyjął jednak urzędu ze względu na zły stan zdrowia. Od 1809 pełnił urząd prezesa Sądu Kryminalnego dla Departamentów Płockiego i Toruńskiego. W tym samym roku władze Szkoły Prawa Księstwa Warszawskiego zaproponowały mu objęcie Katedry Prawa Karnego, której jednak nie przyjął z powodu wieku i złego stanu zdrowia. Zmarł 10 listopada 1814 roku w Toruniu.
Ważniejsze dzieła Exercitationes ad ius Polonicum tam publicum quam privatum. Fasciculus 1 (tam rozprawy: De scartabello; De vestigiis iuris Germanici antiqui in iure equestrii, Polonico exercitatio prima Toruń 1786) Uber das Polnische Reichsgrundgesetz: Neminem captivabimus nisi iure victum, aut in maleficio deprehensum etc. nebst Bemerkungen über die Justizverfassung in Polen bis ins fünfzehnte Jahrhundert Berlin 1791 Über Pfandesverschreibungen auf adliche Güter nach polnischen Rechten. Toruń 1803
Ponadto jest autorem recenzji literackich i naukowych, m.in. prac historycznych i literackich A. Naruszewicza, I. Krasickiego, F. D. Kniaźnina, F. N. Golańskiego, S. Staszica, J. K. Kossakowskiego, J. Drozdowskiego