Tony DiGiulian: Germany 28 cm/50 (11") SK L/50 w serwisie http://www.navweaps.com/ [dostęp 16-05-2017], o większej szybkostrzelności od ciężkich dział rosyjskich, co wymuszało na Rosjanach konieczność operowania zespołami liczącymi przynajmniej trzy pancerniki, dla wyrównania szans w walce artyleryjskiej. Przy tym, na skutek starszej budowy rosyjskich pancerników, każde trafienie mogło mieć dla nich poważne konsekwencje. Po doświadczeniach klęski we wcześniejszej wojnie z Japonią, rosyjska marynarka położyła nacisk na szkolenie artyleryjskie, a ponieważ dysponowała starszymi okrętami od nowych drednotów, we Flocie Czarnomorskiej opracowano metodę strzelania przez trzy okręty do jednego celu, ogniem centralnie kierowanym przez oficera artyleryjskiego ze środkowego okrętu szyku. Miały do tego służyć trzy najnowsze pancerniki: „Jewstafij”, „Ioann Złatoust” i „Pantielejmon”, a „Tri Swiatitiela” był rezerwowy, natomiast inna balistyka dział „Rostisława” o mniejszym kalibrze powodowała, że był on mało przydatny w boju artyleryjskim. Rosjanie też pokładali nadzieję w ćwiczeniach w ogniu na duże odległości (15–18 km), podczas gdy niemiecka taktyka zakładała prowadzenie ognia na odległościach poniżej 10 km.