Od ukończenia studiów zawodowo związany z WPiA UW, gdzie od 1991 pracował jako profesor nadzwyczajny. Pełnił m.in. funkcję dyrektora Instytutu Prawa Międzynarodowego WPiA UW oraz od 1990 założonego z jego inicjatywy Zakładu Prawa Lotniczego i Kosmicznego. Wykładał także m.in. w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie i KSAP. Był profesorem wizytującym m.in. na Uniwersytecie w Addis Abebie (1978–1981 i 1986–1989) czy Uniwersytecie Nottingham (1992). Członek Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych Prezydium Polskiej Akademii Nauk.
Reprezentował Polskę przy szeregu organizacji. W latach 1995–1998 był przedstawicielem Polski na I, II, III i IV sesji Zgromadzenia i Rady Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego w Kingston. Trzykrotnie wybierany do Komisji Prawa Międzynarodowego ONZ (1997–2011), w tym jako przewodniczący (1999–2000) i wiceprzewodniczący (2010–2011).
Pracownik etatowy Departamentu Prawnego MSWiA, Biura Studiów i Ekspertyz Kancelarii Sejmu oraz w Doradczym Komitecie Prawnym przy MSZ, doradca ad hoc dla licznych innych instytucji publicznych.
Wypromował przeszło 20 doktorantów, w tym: Elżbietę Mikos-Skuzę (1991), Karola Karskiego (1998), Katarzynę Myszonę-Kostrzewę (1999), Aleksandra Gubrynowicza (2001), Henrykę Mościcką-Dendys (2007).