kompanii Okręgi Białostockiego, wraz z którą brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

Po ukończeniu w 1922 Szkoły Oficerskiej Policji Państwowe w Warszawie, został zastępcą komendanta Policji Państwowej powiatu Bielsk Podlaski, a następnie od 1939 komendantem Policji Państwowe w Łęczycy.

W czasie kampanii wrześniowej 1939, na rozkaz Komendy Głównej Policji Państwowej, opuścił Łęczycę i udał się na wschód. Po agresji ZSRR na Polskę, 19 września 1939 został schwytany przez Sowietów we Włodzimierzu Wołyńskim i przewieziony do obozu zbiorczego dla jeńców wojennych w Szepetówce. Następnie w listopadzie tego roku został przeniesiony do obozu jenieckiego w Kozielsku. 28 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 052/4 z 27 kwietnia 1940, poz. 34. 30 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne.