Lucjan Kazimierz Stokowski (ur. 1 grudnia 1886 w Zamościu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Ksawery z Kozłowskich. W okresie szkolnym należał do tajnej organizacji Związku Młodzieży Polskiej. W 1905 brał udział w strajku szkolnym. Od tego roku ukrywał się przed policją i w 1908 został aresztowany. Absolwent Szkoły Realnej w Łowiczu. W czasie I wojny światowej, 1 sierpnia 1914 został wcielony do armii rosyjskiej. W 1917 wstąpił do II Korpusu Polskiego i przydzielony został do 15 pułku strzelców polskich. 11 maja 1918 brał udział w bitwie pod Kaniowem przeciwko Niemcom, podczas której został ranny, a następnie wzięty do niewoli. Za postawę wykazaną w walce, 10 maja 1922 odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 15 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 35 pułku piechoty. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami, a po jej zakończeniu kontynuował zawodową służbę wojskową.