Od lewej: płk Stanisław Wecki, pułkownik Leśniewski i mjr Stanisław Stawarz.

Pod koniec sierpnia 1939 został przydzielony do Ośrodka Zapasowego 27 DP we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie po agresji ZSRR na Polskę, we wrześniu 1939 dostał się niewoli sowieckiej. Od grudnia 1939 przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. 28 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 052/4 z 27 kwietnia 1940, pozycja 99. 30 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 2683 – dosłownie opisany jako Stawarz Stanislaw (raport dzienny z 22 maja 1943). Przy jego szczątkach znaleziono: legitymację oficerską MSWojsk, legitymację Krzyża „Virtuti Militari” oraz świadectwo szczepienia w Kozielsku nr 989. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 02683.