Budowla była remontowana w latach 1973-1978 i ostatecznie został w niej umieszczony Diecezjalny Dom Rekolekcyjny im. św. Maksymiliana Kolbego (ojciec Maksymilian przebywał w Nieszawie w 1922 roku, aby podratować swoje zdrowie).
Świątynia jest wzniesiona z cegły i orientowana. Z czasów przed przebudowy zachowało się tylko trójbocznie zamknięte prezbiterium ze sklepieniem kolebkowym i lunetami. Do prezbiterium jest dobudowany piętrowy klasztor. Do zabytkowego wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny, w stylu rokokowym, pochodzący z 1752 roku (jest ozdobiony rzeźbioną Grupę Ukrzyżowania), dwa konfesjonały, w stylu rokokowym, pochodzące z drugiej połowy XVIII wieku, rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, pochodząca z II połowy XVIII wieku, dwa krucyfiksy drewniane, pochodzące z XVIII wieku, obraz św. Józefa, pochodzący z pierwszej połowy XVII wieku, obraz Matki Boskiej Szkaplerznej, słynący łaskami, pochodzący z przełomu XVII/XVIII wieku, wieczna lampa, pochodząca z XVII wieku, pacyfikał z relikwiami św. Antoniego, pochodzący z XVIII wieku.
Przypisy