Wraz z pojawieniem się pięciu innych regionalnych federacji piłkarskich – Jutland BU (JBU), Zealand BU (SBU), Funen BU (FBU), Lolland-Falster BU (LFBU) i Bornholm BU (BBU) – zaczęto organizować mistrzostwa na własną rękę w regionach, równolegle z Mistrzostwami Kopenhagi.
Pierwsze oficjalne rozgrywki o mistrzostwo Danii, zwane Landsfodboldturneringen (pol. Narodowy Turniej Piłkarski), zostały rozegrane w sezonie 1912/13. Do 1927 roku najpierw wyłaniano mistrzów regionalnych federacji, którzy potem w serii play-off rywalizowali o mistrzostwo prowincji oraz o kwalifikacje do mistrzostw Danii, które były rozgrywane z najlepszymi drużynami federacji z Kopenhagi. W latach 1914–1917 wicemistrz KBU grał mecz półfinałowy przeciwko najlepszemu zespołowi z reszty Danii, a zwycięzca barażu następnie walczył z mistrzem KBU w finale Mistrzostw Danii. Ponieważ kluby w Kopenhadze były silniejsze niż drużyny z reszty Danii, oznaczało to, że w finale często rywalizowały dwa kluby z Kopenhagi.