Partia Demokratyczna udzieliła nominacji Van Burenowi, który miał startować z Richardem Johnsonem. Kampania obfitowała we wzajemne obrzucanie się inwektywami – Van Buren był nazywany „pełzającym płazem” i był pomawiany o bycie pozamałżeńskim synem Aarona Burra. Generała Harrisona przedstawiano natomiast jako nieudolnego żołnierza, nazywając go „bohaterem 40 klęsk”.
Kandydaci Partia Demokratyczna
Partia Wigów
Wyniki głosowania Głosowanie powszechne odbyło się w dniach 4 – 23 listopada 1836 roku i wzięło w nim udział 1,5 mln osób. Van Buren uzyskał poparcie 50,8% wobec 36,6% dla Harrisona. Hugh White uzyskał 9,7%, a Daniel Webster 2,7% poparica. Ponadto, nieco ponad 1000 głosów oddano na niezależnych elektorów, głosujących na innych kandydatów. Frekwencja wyniosła 57,8%. W głosowaniu Kolegium Elektorów (zatwierdzonym 10 lutego 1837) Van Buren uzyskał 178 głosów, przy wymaganej większości 148 głosów. Harrisom otrzymał 73 głosy, Hugh White 26 głosów, Daniel Webster – 14, a William Mangum – 11. W głosowaniu wiceprezydenckim najwięcej głosów uzyskał Richard Johnson – 147. Dalsze miejsca zajęli (77 głosów), John Tyler (47 głosów) i William Smith (23 głosy). Ponieważ jednak do większości zabrakło jednego głosu, wyboru musiał dokonać Senat.