10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu w 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Ostrowie Wielkopolskim. W 1923 awansował do stopnia majora. Od 1 lipca do 15 września 1925 był dowódcą batalionu ciężkich karabinów maszynowych typu „B”. W czerwcu 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 19 batalionu granicznego w Słobódce. 18 grudnia 1931 został przeniesiony do 66 pułku piechoty w Chełmnie na stanowisko kwatermistrza. W listopadzie 1934 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Jarocin na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień.
W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 11 a 12 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 022/3 z 9 kwietnia 1940, pozycja 29. Między 13 a 14 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.