Dodatkowo zdobywca Wielkiego Szlema otrzymywał trzy dodatkowe punkty, by uniknąć sytuacji, że nie wygrałby całych zawodów pomimo pokonania wszystkich rywali.
W zawodach z kompletem zwycięstw triumfowała reprezentacja Walii zdobywając tym samym również trzeciego za kadencji Warrena Gatlanda Wielkiego Szlema, dodatkowo w jego trakcie wyrównując, a następnie pobijając swój – wynoszący jedenaście – ponad stuletni rekord zwycięstw z rzędu w testmeczach. Najwięcej punktów w turnieju zdobył Owen Farrell, zaś w klasyfikacji przyłożeń z sześcioma zwyciężył Jonny May. Z grona sześciu zawodników wytypowanych przez organizatorów za najlepszego został uznany kapitan triumfatorów, Alun Wyn Jones.
Podczas zawodów pięćdziesiąte występy w narodowej reprezentacji zaliczyli Jonny Gray i Tommy Seymour, w setnym testmeczu wystąpił Leonardo Ghiraldini, Sergio Parisse pobił natomiast wynoszący 65 spotkań rekord Briana O’Driscolla w liczbie występów w turnieju.
Nowym sponsorem z sześcioletnią umową została marka Guinness, choć umowa opiewała na niższą kwotę niż oczekiwali organizatorzy.