thumb|240px|Drzeworyt Andrzeja Zajkowskiego wg rysunku Józefa Buchbindera przedstawiający malowidło stropowe Henryka Siemiradzkiego w pałacu Przebendowskich w Warszawie, 1884 Andrzej Zajkowski (ur. 28 listopada 1851 w WarszawieArchiwum Państwowe w Warszawie, zesp. Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej Nawiedzenia NMP w Warszawie, sygn. 72/160/0, księga urodzeń z 1851 r., akt nr 873., zm. 28 listopada 1914 tamżeArchiwum Państwowe w Warszawie, zesp. Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej św. Aleksandra w Warszawie, sygn. 72/162/0, księga zgonów z 1914 r., akt nr 432.) – wybitny drzeworytnik warszawski, jeden z czołowych przedstawicieli polskiej ksylografii, znakomity odtwórca rysunków Michała Andriollego.
Życiorys Czynny w latach 1865–1889, wcześnie zdobył uznacie w środowisku artystycznym. Jego prace zaczęły się ukazywać w „Kłosach” gdy miał niespełna 15 lat, mając lat 20 rytował rysunki Andriollego, z którym współpracował najdłużej (jedna z ostatnich prac Zajkowskiego pt. Koncert nad koncertami, była wg Andriollego). W 1881 roku powierzono mu wykonanie drzeworytów wg rysunków Andriollego do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza (wyd. we Lwowie w 1882). Poza Andriollim, Zajkowski rytował dzieła innych znakomitych malarzy i rysowników (m.in.