Przewodniczył także Stowarzyszeniu Dante Alighieriego, reprezentującemu orientację prowłoską. Od 1926 do 1940 był też redaktorem naczelnym powiązanej z jego partią gazety Malta.
W 1940 został aresztowany przez brytyjskie władze kolonialne i uwięziony w fortecy ze względu na sympatie włoskie. W 1942 przeniesiono go wraz z 46 innymi maltańskimi więźniami do Ugandy. W 1942 został samodzielnym przewodniczącym Partii Narodowej, ale realnie zarządzał ugrupowaniem od 1945, kiedy to powrócił do kraju. Od 1947 do 1950 był liderem parlamentarnej opozycji.
Po wyborach z 1950, które zaowocowały zawieszonym parlamentem, został we wrześniu 1950 wybrany na nowego premiera. Zmarł po 3 miesiącach kadencji z nieznanych przyczyn. Jego następcą na stanowisku szefa partii i premiera został George Borg Olivier.
W 1926 poślubił Bice Vassalo, z którą miał syna Fortunato. W 2010 założono fundację imienia Fortunato i Enrico Mizzich
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Rzymie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Maltańskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Valletcie Kategoria:Maltańscy ministrowie edukacji Kategoria:Maltańscy prawnicy Kategoria:Politycy Partii Narodowej (Malta) Kategoria:Premierzy Malty Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1950