Z tego powodu wyjechała większość rosyjskiej kadry nauczającej.
Jednocześnie zaczęto wprowadzać stopniowo koedukację. Proces ten zakończono w roku szkolnym 1911/1912 i dziewczęta stanowiły jedną trzecią, a chłopcy dwie trzecie uczniów. Uczniowie płacili za naukę, ale kwoty nie były wystarczające i członkowie Rady Opiekuńczej – pabianiccy przemysłowcy – z jej pierwszym prezesem Oskarem Kindlerem pokrywali deficyt z własnych środków (45% kosztów utrzymania szkoły).
Po wybuchu I wojny światowej z powodu powołania większości nauczycieli do armii rosyjskiej w roku szkolnym 1914/1915 szkoła była nieczynna. Niemieckie władze okupacyjne dzięki zaangażowaniu Rady Opiekuńczej zezwoliły na ponowne otwarcie szkoły w roku szkolnym 1915/1916.
Po zakończeniu wojny, z powodu zrujnowania przemysłu, Rada Opiekuńcza nie mogła pokrywać deficytu szkoły i 23 maja 1919 podjęto decyzję o przekazaniu szkoły i jej majątku państwu. 1 sierpnia 1919 uprawomocnił się akt notarialny z dnia 23 maja 1919 i powstała państwowa szkoła średnia pod nazwą Gimnazjum Państwowe im.