W Krakowie Madritsch ocalił życie tysięcy Żydów, a także starał się uczynić ich życie bardziej znośnym. Zatrudniał wielu pracowników bez doświadczenia czy szkolenia zawodowego. Razem z menadżerem fabryki Raimundem Titschem zapewniał humanitarne warunki pracy. Każdy pracownik otrzymywał codziennie wystarczającą ilość chleba, aby umożliwić mu sprzedaż jego części i kupienie innych produktów spożywczych. Żydzi mogli nawiązywać kontakty z Polakami również poza fabryką. W kuchni fabryki karmiono ponad tysiąc żydowskich pracowników żywnością niedostępną gdzie indziej. Ponadto Madritsch założył także nowe warsztaty, włączając obóz koncentracyjny w Płaszowie (w 1943, po tym jak krakowskie getto zostało zlikwidowane i zamknięte), getto w Bochni (w 1942) i getto w Tarnowie (w 1942; podobnie jak w Krakowie zatrudniał około 800 pracowników z 300 maszynami do szycia) Robił to, aby pomóc tylu Żydom, ilu tylko było można. Twierdził, że zrobił to z powodu „ciągłego żebrania rady żydowskiej [w Krakowie]”.