W 1908 z internowania uwolniła go amnestia ogłoszona przez władze młodoosmańskie. Od nich też otrzymał propozycję powrotu do służby i do stopnia generalskiego. Odmówił i zaangażował się w działalność albańskiego ruchu narodowego, współpracując z Bedrim Pejanim i Bajramem Curri. W latach 1910–1912 należał do grona organizatorów powstań antyosmańskich. 4 grudnia 1912 otrzymał stanowisko pierwszego w dziejach Albanii ministra wojny w rządzie Ismaila Qemala. Funkcję tę pełnił do 1914. W 1916 został ujęty przez oddziały serbskie i trafił do więzienia w Belgradzie, a następnie w Podgoricy. W więzieniu w Podgoricy został otruty.
W 2011 w Gradecu, rodzinnej wsi Deralli odsłonięto jego popiersie, jego imię nosi także miejscowa szkoła.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci uczelni wojskowych Kategoria:Absolwenci uczelni w Stambule Kategoria:Albańscy wojskowi Kategoria:Albańscy ministrowie wojny Kategoria:Internowani w Turcji w latach 1863–1914 Kategoria:Urodzeni w 1847 Kategoria:Generałowie Imperium Osmańskiego Kategoria:Zmarli w 1918 Kategoria:Działacze Ligi Prizreńskiej Kategoria:Więźniowie w Czarnogórze Kategoria:Więźniowie w Serbii Kategoria:Ofiary zabójstw w Czarnogórze