Po powrocie do kraju, w grudniu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego w stopniu kapitana i został przydzielony do 33 pułku piechoty w Łomży, gdzie wyznaczono go na komendanta szkoły podoficerskiej. W 1919 został przeniesiony do 37 pułku piechoty w Kutnie. W latach 1919–1920 uczestniczył w przygotowaniach do plebiscytu na Śląsku Cieszyńskim. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Był słuchaczem doszkalającego kursu przy Dowództwie Okręgu Generalnego Łódź. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 227. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W 1923 był dowódcą batalionu sztabowego pułku. W 1925 kwatermistrzem pułku. W 1926 wysłany na kurs doskonalenia oficerów sztabowych. 19 lipca 1926 został przesunięty na stanowisko dowódcy II batalionu. 20 października 1926 został przydzielony na stanowisko oficera placu Skierniewice. Z dniem 31 maja 1927 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodzisk Mazowiecki. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.