Pierwszy zebrany podczas żniw snopek tego zboża był przynoszony do Świątyni, a uzyskany ze zmielonego ziarna jeden omer mąki był mieszany z kadzidłem oraz olejem, a spalany miał dawać „zapach kojący dla Boga” (BT Kpł 23,13: „miłą woń dla Pana”).
Ofiary były składane w Świątyni Jerozolimskiej do czasu jej zburzenia w 70 roku. Od tego wydarzenia zwyczaj funkcjonuje w formie symbolicznej – upływ dni między obydwoma świętami odliczany przez kantora w synagodze. W okresie 49 dni – od drugiego dnia Pesach, do Szawuot – wieczornym modlitwom towarzyszy specjalne błogosławieństwo stanowiące formalne „liczenie omeru”.
Od średniowiecza czas liczenia omeru jest traktowany jako okres półżałobny. Nie są wtedy organizowane śluby, nie powinno się ścinać włosów. Wyjątek stanowi święto Lag ba-Omer przypadające na trzydziesty trzeci dzień liczenia omeru.
Przypisy
Kategoria:Święta żydowskie