Po zwolnieniu z internowania udał się na emigrację. W styczniu 1832 r. dotarł do Francji. Początkowo należał do zakładu w Bourges. W 1832 r. został członkiem Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich. Był delegatem Joachima Lelewela do Besançon. Miał tutaj powstrzymać wyprawę Zaliwskiego. 3 czerwca 1833 r. został wysłany do Caen. W grudniu został członkiem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. 30 sierpnia 1834 r. potępił księcia Czartoryskiego. Uważano go za demagoga. Skutkiem tego były ciągłe kontrole policyjne jego osoby. Pracował jako tokarz w fabryce mebli.
Na emigracji przebywał wraz z żoną, Konstancją z Bańkowskich. Doczekał się z nią dwóch córek, Korynny Matyldy i Wandy Olgi. W sierpniu 1837 r. przeniósł się do Lille. Pracował tu jako tokarz wyrobów miedzianych. 29 listopada 1843 r. przemawiał na obchodach rocznicy powstania. Tekst jego wystąpienia opublikowano w "Echu miast polskich". 3 września 1843 r. uznał przywództwo księcia Czartoryskiego. Został członkiem Towarzystwa Trzeciego Maja. W Lille mieszkał do 1850 r. Potem przeniósł się do Herlier w departamencie Nord. Od maja 1854 r. był dyrektorem cukrowni.
W 1858 r. dostał zgodę na powrót do kraju, lecz nie skorzystał z tego. W 1866 r. przebywał w Bordeaux. Umarł w 1862 r. w Wielkiej Brytanii.
Odznaczenia 17 września 1831 r.