W latach 1977–1989 ponownie sprawował mandat posła do niższej izby belgijskiego parlamentu. W 1980 i ponownie od 1981 do 1988 przewodniczył Izbie Reprezentantów. W latach 1989–1994 zasiadał w Europarlamencie III kadencji, gdzie był wiceprzewodniczącym grupy liberalnej oraz Komisji ds. Kwestii Politycznych.
Odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Włoskiej i Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Był ojcem Christine Defraigne.
Przypisy
Kategoria:Belgijscy posłowie do Parlamentu Europejskiego III kadencji Kategoria:Belgijscy ministrowie Kategoria:Belgijscy prawnicy Kategoria:Belgijscy samorządowcy Kategoria:Przewodniczący Izby Reprezentantów (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2016