Iloczas sylab W zależności od iloczasu tworzącej sylabę samogłoski oraz paru innych warunków odróżniamy w łacinie sylaby długie (łac. ) oraz sylaby krótkie (łac. ). Iloczas sylab - a nie samogłosek - jest podstawą istnienia łacińskiej metryki iloczasowej.
Rozróżnia się następujące rodzaje sylab:
sylaba długa z natury (łac. albo ): jest to sylaba zawierająca samogłoskę długą lub dyftong. sylaba długa z pozycji (łac. ): jest to sylaba zawierająca samogłoskę krótką, po której następuje tzw. pozycja, czyli grupa spółgłoskowa. sylaba krótka (łac. ): jest to każda inna sylaba.
Za grupę spółgłoskową uważa się także zbitki oznaczone pojedynczymi literami X /KS/ oraz Z /DZ/, natomiast nie są nimi dwuznaki opisujące spółgłoski przydechowe CH, PH, TH oraz wargowo-miękkopodniebienną QU.
Dla iloczasu grupą spółgłoskową nie jest też w zasadzie połączenie tzw. , czyli połączenie spółgłoski zwartej (łac. , czyli b, p, d, t, g, c, f) z następującą płynną (łac. , czyli l, r). Następująca przed grupą sylaba krótka może być uznana za długą, ale nie musi.
Np.
nom. păter, gen. pătris albo pātris (tr to ) nom. ăger, gen. ăgri albo āgri (gr to )