Teliospory zimują na porażonej i obumarłej wiązówce, wiosną kiełkują, wytwarzając płciowo zarodniki (sporydia), które roznoszone przez wiatr dokonują infekcji na innych osobnikach wiązówki błotnej. Na ich ogonkach liściowych i liściach rozwijają się pomarańczowe ecja, głównie na dolnej stronie nerwów liści. Powstające w nich ecjospory roznoszone przez wiatr zakażają wiązówki, dając początek następnemu pokoleniu patogena, które wytwarza okrągłe i cytrynowo-żółte uredinia. Powstają w nich urediniospory rozprzestrzeniające chorobę. Pod koniec sezonu wegetacyjnego zamiast urediniów wytwarzane są w teliach brązowo-czarne teliospory.
W 1991 r. na Uniwersytecie Umeå w Szwecji przeprowadzono eksperyment, polegający na tym, że 100 roślin wiązówki błotnej zakażono urediniosporami Triphragmium ulmariae. Do następnego roku przetrwało 11 roślin, pozostałe obumarły w wyniku wywołanej przez ten patogen choroby.
Występowanie Triphragmium ulmariae jest szeroko rozprzestrzeniony w całej Europie. Występuje od Hiszpanii na południu po północne krańce Półwyspu Skandynawskiego (Norwegia, 69.5° szerokości geograficznej). Zanotowano jego występowanie także w Azji Wschodniej (Syberia, Chiny, Tajwan, Japonia). W Polsce jest częsty.
Przypisy
Kategoria:Raveneliaceae Kategoria:Mykobiota Polski