Ludwik StanisławczykW ewidencji kościelnej piśmiennictwa diecezji przemyskiej przed 1939 był określany w języku łacińskim jako „Ludovicus Stanisławczyk”. (ur. 23 lutego 1870 w Rzeszowie, zm. 10 lutego 1917 w Sanoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, działacz społeczny.

Życiorys Urodził się 23 lutego 1870 w Rzeszowie jako syn Pawła i Reginy z domu Kamyk. Kształcił się w C. K. I Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie w 1890 zdał egzamin dojrzałości (w jego klasie był m.in. Stefan Momidłowski, także późniejszy ksiądz).

Sakrament święceń otrzymał w 1894 i został duchownym rzymskokatolickim. Jako nowo wyświęcony ksiądz został aplikowany do Jeżowego. Posługiwał też w Jedliczu i w Gorlicach. Od około 1898 do końca życia był przydzielony do parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Sanoku, działającej w kościele pod tym wezwaniem••••••••••••••••. Od około 1899 pracował w szkolnictwie jako katecheta w Sanoku (w sześcioklasowej szkole męskiej kierowanej przez Leopolda Biegę oraz w trzyklasowej szkole wydziałowej żeńskiej połączonej z czteroklasową szkołą pospolitą, kierowanej przez Teodozję Drewińską•;