Zbigniew Pielach ps. „Kmicic”, „Feluś”, „Felek”, (ur. 9 kwietnia 1927 w Wytycznie, zm. 25 października 1955 we Wrocławiu) – żołnierz Wojska Polskiego, NSZ później WiN, jeden z ostatnich żołnierzy polskiego podziemia antykomunistycznego i niepodległościowego, więzień na Zamku Lubelskim, Praskiego Karno-Śledczego Więzienia „Toledo” w Warszawie, Montelupich w Krakowie oraz wrocławskiego więzienia przy ul. Świebodzkiej. Skazany na 31-krotną karę śmierci oraz utratę praw obywatelskich i honorowych na zawsze, w tym na przepadek mienia, zmarł wskutek choroby.
Życiorys Urodził się w patriotycznej, ubogiej rodzinie chłopskiej. Miał dwie siostry i czterech braci, z których końca II wojny światowej doczekało tylko dwóch – starszy z braci, Witold żołnierz AK okręgu lubelskiego zgrupowania mjr. „Jaremy” zginął zabity przez Niemców pod Wytycznem 8 maja 1944 wraz z siedmioma innymi członkami oddziału. Młodszy z braci Eugeniusz jako mały chłopiec zaginął w czasie działań wojennych.
Służba w Polskim Sztabie Partyzanckim Służbę rozpoczął w zgrupowaniu partyzanckim „Jeszcze Polska nie zginęła” dowodzoną przez Roberta Satanowskiego, należącą do Polskiego Sztabu Partyzanckiego. Zgrupowanie to wraz z oddziałami AK i partyzantką sowiecką operowały na początku 1944 roku w rejonie lasów wytyckich i Polesia Lubelskiego.