Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, dostał się do niewoli sowieckiej. Według stanu z grudnia 1939 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 19 a 21 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 036/4 z 16 kwietnia 1940, pozycja 16. Został zamordowany między 20 a 22 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 822 – dosł. określony jako Pelka Piotr (raport dzienny z 4 maja 1943). Przy jego szczątkach znaleziono: odznaczenie, legitymację Virtuti Militari, legitymację służbową, dowód osobisty, złote zęby, wizytówkę, kartę szczepienia nr 2886, cztery fotografie oraz list od żony nadany do Kozielska. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0822.