Piotr Pełka (ur. 31 stycznia 1896 w Stróżewku, zm. 20-22 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Józefy z Chmurzyńskich urodzony 31 stycznia 1896 we wsi Stróżewko, w ówczesnym powiecie płockim guberni płockiej. Miał dwóch braci, z których jeden walczył podczas I wojny światowej w armii francuskiej, a drugi w armii rosyjskiej.
Uczęszczał do szkoły powszechnej w Rogozinie. W 1905 wziął czynny udział w strajku szkolnym, za co został usunięty ze szkoły. W 1908 zdał egzamin do II klasy i został przyjęty do Gimnazjum Męskiego w Płocku. Członek Strzelca i Polskiej Organizacji Wojskowej w Płocku. W styczniu 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej. Od 10 lutego do 9 listopada 1918 był uczniem klasy „D” Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej. W listopadzie 1918, po egzaminach, wziął udział w rozbrajaniu Niemców. Przydzielony do grodzieńskiego pułku strzelców pełni służbę na stanowisku młodszego oficera szkoły podoficerskiej. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 19 kwietnia 1919 w bitwie pod Stołowiczami, w której zdobył ciężki karabin maszynowy za co później został odznaczony Krzyżem Walecznych.