Antoni Kajetan Puget-Puszet (ur. 17 lutego 1782 w Gościeńczycach, zm. 20 października 1831 w Elblągu) – uczestnik kampanii napoleońskich, powstaniec listopadowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Wywodził się z rodziny pochodzenia francuskiego (Puget de la Marche et de Saint-Alban), osiadłej w Polsce od połowy XVII wieku, obdarzonej indygenatem w 1726 i potwierdzeniem tytułu baronowskiego w Polsce (1824–1829). Był synem Filipa Nereusza Pugeta i Anny Strzembosz, młodszy brat Jana.
15 stycznia 1807 roku rozpoczął służbę wojskową w stopniu kapitana. Został adiutantem generała Espagne. Dowodził 3 dywizją kirasjerów. Odbył kampanie 1807, 7 czerwca 1808 mianowany został adiutantem-majorem, przeszedł następnie do sztabu. Walczył m.in. pod Morągiem, Dobrym Miastem czy Frydlandem (1807). Podczas kampanii 1809 18 maja mianowany został Kawalerem Orderu Legii Honorowej, a podczas bitwy pod Ennsdorf został ranny i dostał się do niewoli austriackiej. Po powrocie z niewoli dekretem Napoleona z 13 marca 1810 przeznaczony został jako kapitan do sztabu generała Nansouty. Odbył kampanie 1812–1813 roku. Podczas nich walczył m.in. pod Michaliszkami, Ostrownem, Mohylem. W bitwie pod Jüterbogiem (6 września 1813) otrzymał ciężką ranę w nogę i wzięty został wraz z bratem Janem do niewoli, w której przebywał 3 miesiące.