Alfons Szczerbiński (ur. 2 kwietnia 1858 w Gostyniu, zm. 25 marca 1895 w Śremie) – polski kompozytor muzyki klasycznej.
Życiorys Urodzony 2 kwietnia 1858 w Gostyniu, syn Franciszka, starszego sekretarza sądowego i Julii z Kostrzewskich. Wczesną młodość spędził w Śremie. Swoje pierwsze kompozycje tworzył już wieku siedmiu lat, z tego okresu pochodzi jedna z jego dziecięcych kompozycji pod tytułem „Fantazja”. Będąc gimnazjalistą brał czynny udział w życiu muzycznym. Grał publicznie na organach i występował w roli akompaniatora na koncertach szkolnych. Po ukończeniu gimnazjum wyjechał na studia do Berlina, jednak ze względu na brak środków przerwał po dwóch latach naukę w konserwatorium. W 1880 zdał egzamin do Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych. Komisja egzaminacyjna dostrzegła w nim talent przyznając mu podwójne stypendium. W 1883 uzyskał absolutorium. Po powrocie do kraju został nauczycielem muzyki u hrabiego Platera w Niekłaniu. Wówczas powstało wiele jego kompozycji: sonaty, dzieła kameralne oraz pieśni na głos i fortepian. W 1893 wyjechał do Krakowa, gdzie został nauczycielem muzyki dzieci z rodzin arystokratycznych. W wyniku odrzucenia jego prośby o posadę w Konserwatorium Krakowskim Szczerbiński coraz częściej myślał o poświęceniu się służbie Bożej. Podczas rozmów w Starym Sączu z przeorem oo.