Witold Lucjan Langrod (ur. 25 października 1899 we Lwowie, zm. 17 maja 1983 w Port Jefferson) – polski pisarz, doktor prawa, socjolog, dyplomata, pracownik Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiejDan Hirschberg: Drzewo genealogiczne rodziny Langrok/Langrod ics.uci.edu, jako starszy syn Bernarda Langroda (ur. 26 sierpnia 1866, zm. 4 września 1934, doktor praw, adwokat), adwokata w Krakowie i Michaliny z domu Rucker. Był bratem Jerzego Stefana Langroda.
Uczęszczał do III Państwowego Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie, przerwał naukę po wybuchu I wojny światowej i walczył w Legionach Polskich, w 1916 powrócił do gimnazjum i 17 marca 1917 zdał tam maturę. Od II semestru roku akademickiego 1916/1917 do II semestru 1920/1921 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Od 1 czerwca 1919 został powołany do 1 dywizjonu taborów w Lublinie, następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych w stopniu podporucznika, a w 1923 został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii rezerwy. 14 lipca 1919 zaliczono mu czas służby wojskowej do okresu studiów. 25 lipca 1921 uzyskał absolutorium na UJ, a 4 grudnia 1932 doktorat praw. Wyjechał do Paryża, gdzie studiował w Wyższej Szkole Nauk Społecznych.