Choroba powoduje także zwijanie się liści wierzchołkowych bardzo przypominające objawy wirusowej choroby o nazwie liściozwój ziemniaka, co dodatkowo utrudnia wykonanie selekcji negatywnej ograniczającej rozwój chorób wirusowych.
Pojawienie się rizoktoniozy ziemniaka na plantacjach zazwyczaj przyczynia się do zmniejszenia plonu bulw o 25–50%, większego udziału w plonie małych bulw z deformacjami (do 35%) oraz częściowego braku wschodów.
Objawy Pierwsze objawy w postaci zgnilizny kiełkowej pojawiają się na kiełkach wkrótce po zasadzeniu bulw w ziemi. Mają postać niekształtnych, brunatnych wgłębień, a przy dużym nasileniu choroby plam. Część tak porażonych kiełków obumiera, wskutek czego wschody ziemniaków są opóźnione i nierównomierne. Z pozostałych zdrowych kiełków lub oczek śpiących wyrasta większa ilość pędów niż normalnie. Na podziemnych częściach pędów porażonych, które jednak nie obumarły, w późniejszym okresie następuje sucha zgnilizna pędów zwana próchnieniem podstawy łodyg. Stają się one w tym miejscu brunatne, i często wklęsłe. Sucha zgnilizna rozszerza się na wiązki przewodzące, wskutek czego w porażonych pędach następuje zahamowanie dostarczania z gleby wody i soli mineralnych do nadziemnych części rośliny. Skutkuje to łódkowatym zwijaniem się młodych liści. Ich dolna strona staje się fioletoworóżowa.