W 1870 został zatrudniony w Dyrekcji Inżynieryjnej w Krakowie, gdzie projektował umocnienia dla twierdzy, od 1873 dowodził batalionem inżynieryjnym szkoląc ochotników jednorocznych i podoficerów. W 1876 otrzymał awans na stopień majora powrócił do Sztabu Inżynieryjnego na stanowisko dyrektora budownictwa wojskowego w Brnie. W latach 1878–1879 podczas okupacji Bośni i Hercegowiny był szefem 3 Korpusu Armijnego a następnie szefem inżynieryjnym nowo utworzonego Dowództwa Generalnego w Sarajewie, kierował pracami fortyfikacyjnymi w Visegrádzie. W 1879 został awansowany na stopień podpułkownika i na swoją prośbę urlopowany na rok z armii. W latach 1881–1882 dowodził batalionem 2 pułki inżynieryjnego stacjonującym w Krems.
W 1883 otrzymał awans na pułkownika i objął stanowisko szefa inżynieryjnego w 10 Korpusie w Brnie. Stąd przeszedł na analogiczne stanowisko do 11 Korpusu do Lwowa. Tutaj pozostał do końca służby w wojsku. W stan spoczynku przeszedł 17 lipca 1891 jako tytularny generał-major wkrótce potem zmarł. Był żonaty miał dwóch synów z których Kazimierz poszedł w ślady ojca wybierając karierę wojskową.
Bibliografia Jan Rydel, W służbie cesarza i króla. Generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, s. 271-272, .
Kornel Kategoria:Polacy – generałowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Urodzeni w 1835 Kategoria:Zmarli w 1891