wyszła za mąż za białoruskiego poetę Stanisłaua Szuszkiewicza. Mąż został aresztowany w 1936 za rzekomą działalność kontrrewolucyjną i był więziony w łagrze; Romanowską wydalono wówczas z Komsomołu, ale mogła kontynuować pracę w szkolnictwie.
Była autorką utworów zaangażowanych politycznie, poświęconych przemianom społeczności polskiej w Białoruskiej SRR. Nie cieszyła się przychylnością krytyki. Pisała opowiadania (m.in. Z wiosną w zawody, 1933), reportaże (Dojrzewają kłosy…, „Orka”, 1933), utwory poetyckie (poemat W zimowy poranek, 1934), utwory dla dzieci i młodzieży (sztuka W walce o Sowiety, 1934; powieść Dzieci radzieckich pól, 1935). Wraz z Lidziją Arabiej przetłumaczyły w 1960 roku na język białoruski powieść Aadu Hinta Wybrzeże wiatrów.
Życie prywatne Helena Romanowska miała 12 rodzeństwa, z którego troje zmarło w dzieciństwie, pozostałe zaś mieszkało na Białorusi, Litwie, w Polsce i Rosji. Jej brat Wacław zginął w czasie wojny domowej w Rosji, brat Feliks – w pierwszych dniach II wojny światowej. Młodsza siostra Jadwiga zmarła w czasie niemieckiej okupacji, gdy, będąc ciężarną, spadła z wysokości opuszczając kryjówkę, w której chowała się przed kolaboracyjnymi policjantami.