Od lutego 1945 do 1947 pracowała jako nauczycielka polskiego i propedeutyki filozofii w Gimnazjum i Liceum im. Bergera w Poznaniu, od sierpnia 1946 równocześnie jako starszy asystent w Katedrze Psychologii Uniwersytetu Poznańskiego. W 1950 obroniła pracę doktorską Ocena identycznych odcinków czasu przez dzieci w wieku szkolnym i do 1954 pracowała na Uniwersytecie Poznańskim jako adiunkt. W latach 1954–1957 była zatrudniona jako zastępca profesora na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Od 1957 do 1978 pracowała na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, początkowo w Katedrze Psychologii i Rozwojowej Wydziału Humanistycznego. W 1961 habilitowała się na podstawie pracy Zagadnienie wysiłku intelektualnego u dzieci i w 1962 została mianowana docentem. W tym samym roku przeniosła się do Katedry Psychologii Wychowawczej, którą kierowała w latach 1966–1972, w roku akademickim 1972/1973 kierowała Zakładem Psychologii, w latach 1973–1976 Zakładem Psychologii Ogólnej, Rozwojowej i Wychowawczej, w latach 1976–1978 Zakładem Psychologii Ogólnej i Wychowawczej.