Brazylia za prawowity rząd polski uznała Komitet Narodowy Polski w Paryżu pod przywództwem Romana Dmowskiego, a Komitetowi Centralnemu w Brazylii udzieliła pełnomocnictwa do występowania w imieniu narodu polskiego i wystawiania zaświadczeń o przynależności narodowej.
De iure Brazylia uznała Polskę (konkretnie rząd Ignacego Jana Paderewskiego) 15 kwietnia 1919. 27 maja 1920 pierwszy polski poseł w Rio de Janeiro (ówczesnej stolicy), Ksawery Orłowski, złożył na ręce prezydenta Stanów Zjednoczonych Brazylii Epitácio Lindolfo da Silva Pessoa listy uwierzytelniające. Jednak pierwsza polska placówka – Konsulat Generalny RP w Kurytybie powstała już w 1919 r. W okresie międzywojennym istniały ponadto wicekonsulaty w Porto Alegre i São Paulo. W latach 1919–1939 brazylijską Polonię zasiliło jeszcze 41 tys. imigrantów.
12 września 1945 Brazylia wycofała uznanie dla rządu RP w Londynie i uznała komunistyczny rząd w Warszawie. Poselstwo RP w Rio de Janeiro wznowiło działalność w 1946 r. Od 1948 r. reprezentowało ono również interesy Związku Radzieckiego, z którym Brazylia zerwała stosunki dyplomatyczne. 18 stycznia 1961 relacje podniesiono do szczebla ambasad.