20 października 1919 z Warszawy wyruszył mianowany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych pierwszy skład placówki: Kazimierz Głuchowski (kierownik), Józef Włodek (wicekonsul), Mieczysław Babiński (attaché emigracyjny), Bohdan Samborski (sekretarz) oraz Zofia Lilpopówna i Paweł Nikodem (urzędnicy). Dotarli do Rio de Janeiro 1 stycznia 1920, gdzie oczekiwali na exequatur. 18 stycznia 1920 przyjechali do Kurytyby, gdzie 19 marca 1920 oficjalnie otwarto urząd. 15 lipca 1920 uruchomiono Agencję Konsularną RP w odpowiedzialną za stan Rio Grande do Sul (jej organizatorem i kierownikiem był Paweł Nikodem). Były to pierwsze polskie placówki w Brazylii, a nawet w całej Ameryce Łacińskiej, gdyż Poselstwo RP w Rio de Janeiro powstało rok później.
Konsulat zajmował się wspieraniem społeczności polskiej (w tym jej relacji z mniejszością ukraińską w kontekście wojny polsko-ukraińskiej 1918–1919), współpracą gospodarczą (m.in. powołano Polsko-Brazylijską Izbę Handlowo-Przemysłową w 1921), a z czasem także organizacją wydarzeń kulturalnych. W okresie presja na asymilację mniejszości narodowych metodami administracyjnymi doprowadziła do likwidacji szeregu polskich szkół (ze 179 zostało 49), gazet, organizacji i stowarzyszeń. Ograniczyło to możliwość działalności Konsulatu.