W latach 1953–1954 odbył podyplomowy kurs mechaniki stosowanej na Uniwersytecie w Sheffield.
Zmarł w Anglii i został pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie, we wspólnym grobie swoich rodziców.
Działalność naukowa W 1960 uzyskał doktorat (Ph.D.) na Uniwersytecie w Nottingham. Od 1956 był tam zatrudniony na wydziale mechanicznym, początkowo jako starszy asystent badawczy. W 1959 został mianowany na stanowisko wykładowcy (lecturer), później awansował do stanowiska readera (odpowiednik profesora nadzwyczajnego). Był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Yale (1961–1962) i w Tokyo Institute of Technology w Japonii w 1975. W 1996 przeszedł na emeryturę.
Był specjalistą w dziedzinie mechaniki płynów. Opracował metodę cięcia metali przy pomocy strumienia cieczy (metoda typu waterjet i kawitacji). Był autorem monografii książkowych, artykułów naukowych (także w czasopiśmie „Nature”) i współautorem międzynarodowych standardów. Opracował metodę pomiaru odporności materiałów na erozję przy pomocy technologii strumieniowej z kawitacją. Współpracował z polskimi naukowcami oraz z Instytutem Maszyn Przepływowych PAN w Gdańsku i z Politechniką Opolską. Za prace związane z przygotowaniem światowych standardów technologii cięcia strumieniami otrzymał w 1998 międzynarodową nagrodę Frank C.